شعری است در مذمت دانشگاه صنعتی اصفهان و در توصیف قوم نجف ابادی در این دیار

من بدم می­ آید از این صنعتی
حس تنگ و حس مرگ و مردگی
یک سری قانون سخت و بی­ حساب
امتحاناتش همه سخت و عجیب
نمره­ ی بالا بدادن بد حرام
در دو هفته امتحاناتش به زور
بود استادان آنجا با سواد
باسوادی؟ باش، دَرسَت خوب نیست
عده­ای بودند آنجا بی ­سواد
عده­ ای معدود عالی و بزرگ

یاد دارم نکبت و ناراحتی
شد خفه جانم به جای زندگی
قلب ما از خشکی­ اش می­ شد کباب
منبع پرسش بد از قوطی، ز جیب
حرف استادان کج، بد یک کلام
می­چپاندند همچو ماهی، ما به تور
قند ما اندر کلاسش می­فتاد
این کلامت نزد ما محبوب نیست
غبغبش از بی سوادی کرده باد
نه که  مثل دیگران،مانند گرگ

ظاهرش زیباست اما در درون
جنگلش چون جنگل آدم­خوران
رستورانش گُنده اما گَنده پز
سلف استادان ز دانشجوها جدا
در خورشتش بود لیمو در وفور
قارچ و قورچ صندلی اندر کلاس
ضربدر بود از هوا دانشکده

کشته ما را، دیگران را از برون
بود در عمقش دو صد زامبی نهان
مرغ­ هایش بد خروس نیمه پز
ما چو شیطان، خیل استادان خدا
همچو کافور آن کند صد چشمه کور
صندلی چوبی بد و کُلش قناس
روی پل بود بعضاً میکده

بود سرویس نجف­ آباد، پُر
با موتور می ­آمدیم، برگشتنه
هر که از شهر نجف­ آباد بود­
دختران اما جدا اندر لفاف
این پسرها آبرومان برده­ اند
ای پسر اینجا نباشد باغ و بر
این سیبیل­ها مال باغ ملی است
این همه سوسول خوش تیپ را ببین
آبروی شهر ما را برده­ اید
گربه را با کفش­هاتان می­زنید
لهجه ­تان شل بود شل­تر می­کنید
بقچه می­ آرید و توتی می­ برید
در سه راه برق می­ گردید جمع
ما جدا از راهتان ره می­رویم

چاره­ ای بر ما نبود الا موتور
سوی لادر چشمه، قبل از گردنه
از مُد و از قرتی­ گی او دور بود
لهجه­ هاشان رفته بود اندر غلاف
جای کفش با دمپایی در گردشند
جان من با دمپایی کمتر بپر
صنعتی جانم! نه شرتی پرتی است
هی نشین پشت موتور بر ترک و زین
دختران را از سوسول­ ها رانده ­اید
گربه گشته از شماها ناپدید
نعره­های اووووی چون خر می­کنید
با موتور از روی جدول می­ پرید
آن یکی گوید سخن افراد سمع
غیر همشهری به جان ما می­خریم

این طرف بشنو پسرها گفته­ اند
ظاهر و باطن برای ما یکی است
اصفهانی لهجه ­اش ضایع­ تر است
ما خودیم چون شماها نیستیم
گربه­ ها را دوست داریم چون شما
تا نترسید و از آنجا در نرید
با پسرهای غریبه می­ پرید
بخدا ما مرد کار و زندگی
از سوسول ناید بخاری خواهرم
گر شلست این لهجه سفتش می­کنیم
گر سیبیل زشتست تیغش می­کشیم
شرحه شرحه می­کنیم آن بقچه توت
قصد ما خیر است و قصد زندگی
نان دکانی نخر از صنعتی
شوهر از شهرت ستان نه از دگر
البته!   بر ما بود مورد زیاد

اعتراضاتی به دخترهای چند
صحبت بی لهجه قدری آبکی است
شل بدن از لوس بودن بهتر است
ساده ­ایم و ردردی ما نیستیم
می­ زنیم با کفش از راه شما
بُر نگردی پیش کامبیز و فرید
این چراغ از خانه مسجد می ­برید
آشپزی دانیم و کم دوزندگی
دوست دارم تا تو گردی همسرم
دمپایی را زود کفشش می­کنیم
این موتور با خورجین آتش می­کشیم
جای اووووی ما می­کنیم اینک سکوت
ما چو فرشیم و چو نان خانگی
شوهر بیگانه باشد پاپتی
ممکن است شوهر درآید حلیه­ گر
اصفهان، تهران، خراسان،  مِلک­ِباد

قصه بسیار است و شعرم ته ندار
معذرت می خواهم از شعر بلند
فارغ التحصیل IUT شما
مجمع خوبی چه خوش افراشتید
سربلندی آرزویم بر شماست
شاد گشتم از توجه­هایتان

لیکن اما گوش مردم گشته زار
گرچه بی مزه بد و بی گفت و خند
کاش گردم بنده قاطی با شما
دانه­ های کار و کوشش کاشتید
کج نگردد راهتان از راه راست
خواهشاً محکم نشینید جایتان